De pers wordt blijkbaar op de één of andere manier zeer snel verwittigd. En zo nam Gil een foto van het ongeluk. De foto moet genomen zijn net nadat ik vertrokken ben op de plaats van het ongeval.

Ik zat mijn beurt af te wachten bij de kinesist toen ik ineens een wagen serieus hard in de remmen hoorde gaan. Terwijl ik dat geluid hoorde, hoopte ik om geen klap te horen. Maar helaas. Ineens. Boem. Een doffe klap.

Zonder nadenken liet ik m’n handtas staan en rende met mijn telefoon naar buiten. Een vrouw was uit de bocht gevlogen en tegen een stilstaande bus geknald. Op het eerste zicht leek ze niet te bewegen en de motorkap was serieus ingekort.

Ik aarzelde niet en belde meteen de hulpdiensten. Na een aantal vragen die ik moest beantwoorden, zei de meneer aan de telefoon “Hulp is onderweg”. Oef!

Al snel stonden er heel wat mensen rond de auto met de vrouw in. Ik had m’n plicht gedaan en ging terug naar de kiné, naar mijn afspraak. Net nadat ik binnenstapte bij de kinesist hoorde ik de ziekenwagen en een beetje later de brandweer toekomen.

Toen ik buitenkwam was de vrouw uit haar auto bevrijd, alle omstaanders waren weg. Enkel de politie en de chauffeur van de bus waren er nog. Het dak was van de auto “geknipt” door de brandweer. Blijkbaar zat de vrouw nogal gekneld in haar auto. (de deur aan de bestuurderskant kon niet meer geopend worden door de klap.)

Hopelijk is alles goed gekomen met de vrouw. Daar denk ik toch wel af en toe aan.

—
Na wat zoekwerk op de website van de regionale zender ben ik te weten gekomen dat de vrouw niet in levensgevaar is.

Oudere auto’s kunnen me bekoren, maar ook voor de snelle exemplaren heb ik een zwak.
Regelmatig zet ik me dan ook op zondag voor de tv en geniet van het geluid van de motoren, hoe snel de auto’s de pits verlaten, en uiteraard ook de snelheid waarmee ze over het circuit sjezen! Juist ja, ik kijk naar de Formule1!

En ja, af en toe gebeurt er al wel eens een ongevalletje. Soms erg en met gewonden, maar meestal vliegen de brokken in het rond waarna een gele vlag volgt.

Afgelopen weekend werd er opnieuw gereden, in China deze keer. En vrijdag gebeurde dit. Buemi crasht.
Eigenlijk vliegen de wielen tegelijkertijd van de wagen  wat voor spectaculaire beelden zorgt.

Nu, ik dacht altijd dat de banden nooit van de auto konden losraken. Scheefhangen dat wel. Maar volledig loskomen?
Moesten de banden niet op de ene of andere manier vasthangen aan de auto zodat er bijna geen gevaar is voor de andere rijders?
Nu ja, goed.. Buemi heeft er niets aan overgehouden… gelukkig maar!

Het podium van de race in China zag er als volgt uit:

1. Button
2. Hamilton
3. Rosberg

De volledige resultaten vind je onder andere via Formula1

Binnen drie weken zit ik waarschijnlijk opnieuw voor m’n tv, te kijken naar de race in Spanje! De eerste race (van dit seizoen) in Europa! #W00t

En dan knijp je er even tussenuit,
voor een paar dagen,
een weekendje,
Aachen!

Het enige wat je dan nog hoeft te doen, is Genieten!

Voor, tijdens en na de Keynote van Steve Jobs heb ik de aandelen van deze gigant wat in ‘t oog gehouden.
Eigenlijk had ik verwacht dat de waarde van het Apple aandeel de hoogte zou inschieten, zeker na de rumours van de afgelopen dagen en weken. Maar zoals je in onderstaande figuur kan zien, is niets minder waar… Het linker scherm toont het aandeel van Apple als de Keynote ongeveer 30 minuten bezig was (op de app zit een vertraging van +/- 20 minuten) en op het rechterdeel van het scherm zie je de “invloed” van de Keynote op het aandeel. Eigenlijk is het effect zo goed als te verwaarlozen.

Dan vraag ik me af of we tegenwoordig te veel verwachten van Apple of voldoet Apple niet meer aan deze hoge eisen?

Zeker niet als we de stijging van het aandeel bekijken nadat de iPhone aangekondigd werd in 2007.

Toen steeg het aandeel met maar liefst 14%!

Ik kijk nu al uit naar de volgende Keynote, naar de “nieuwe” of vernieuwde producten en naar wat het aandeel dan zal doen…

Binnen twee weken is het zover! Dan vertrekken we richting sneeuw, naar Nauders in Oostenrijk.

En daar zal ik voor de eerste keer écht snowboarden.
Om te zien of snowboard wel iets voor mij is, wilde ik per sé (voor ons vertrek) indoor gaan boarden.

Vorige week kreeg ik m’n eerste les van Filip.

Resultaat:

• 1000 keer vallen,
• niet op de lift raken,
• al rollend de heuvel af.

Hierdoor reden we met een sad face en stramme spieren terug naar huis.

Omdat we niet meedoen aan opgeven, stond ik afgelopen zondag voor de tweede keer op de piste.
Gedurende de week had ik een aantal tutorial filmpjes bekenen op YouTube.
Zondagavond raapte ik al m’n moed bij elkaar, glipte in m’n outfit (inclusief Shock Pants & polsbescherming) en volgde m’n tweede les.

Wonder boven wonder kreeg ik stilaan m’n board onder controle, kon ik bochtjes maken (of iets wat erop lijkt) en ik ben amper gevallen!
Zelfs het nemen van de lift lukt al vrij vlotjes! Met een pak meer zelfvertrouwen en een pijnlijke schouder kijk ik stiekem enorm uit naar mijn allereerste snowboard vakantie!

Here it goes:

• ik heb nu een eigen domeinnaam .. of 2 … (thx Filip om me te helpen met de technische kant ervan)
• sinds kort ben ik niet enkel gekwalificeerd voor AdWords, maar ben ik ook geslaagd voor het Analytics examen!
• Filip en ik wonen al 6 maand samen!
• Het is bijna Kerst én Nieuwjaar!
• Ik heb ook nog een aantal Google Wave invites die ik mag uitdelen.
  Indien je nog er nog geen gekregen hebt, laat het me weten en ik stuur je er eentje!

Op twitter las ik deze ochtend een terechte opmerking van Gudrun.

Waarom zou je ervoor kiezen om mee te doen met e-mail loze vrijdag?

• Om mee te doen aan de “hype”?
• Om jezelf de dag nadien dubbel zoveel werk te bezorgen
  (en om dan te klagen dat je te veel mails hebt)?
• Een excuus om tegen je collega’s te praten zoals er beweerd wordt?

Ik blijf het vreemd vinden, die e-mail loze vrijdag…